Historia
Podobno to, czym teraz zachwycamy się i obżeramy znane było już starożytnym Grekom. Piekli oni coś w rodzaju chleba, smarowali go oliwą i czosnkiem i posypywali ziołami. Pomysł ten może być inspiracją dla twórców pizzy studenckiej. Jest bowiem tańszy w realizacji i w urozmaicony sposób pozwala wykorzystać czerstwy chleb.
Z Grecji pizza trafiła do starożytnego Rzymu, gdzie doprawiono ją pomidorami, a w późniejszym okresie sosem pomidorowym.
Pierwsza współczesna pizza miała powstać w 1889 r., kiedy to Neapol odwiedziła królowa Włoch, Małgorzata (Margerita) znana z francuskiego podniebienia. Tamtejszy piekarz przygotował na jej cześć specjalną potrawę – pizzę z pomidorami, serem mozzarella i bazylią, która była w narodowych barwach Włoch (Kucharz w ten sposób chciał zdobyć serce królowej. Pomyślał: Jeśli nie wezmę jej na smak, to może na wzrok? Udało mu się. Królowa skazała go na dożywocie, więc uniknął śmierci.)
Pizzę nazwano ku zaskoczeniu wszystkich margerita - do dziś jest to nazwa pizzy.
Pizzę spotkać można również w nieomal każdym sklepie spożywczym lub spożywczo-przemysłowym. Największy wybór (acz niekoniecznie najlepszy) jest zazwyczaj w osiedlowym supermarkecie. Pizza tam występująca jest zazwyczaj zamrożona, a po rozmrożeniu nie nadaje się do spożycia.
Rodzaje pizzy:
- W wersji podstawowej pizza jest płaskim plackiem z wypieszczonego, wygładzonego ciasta drożdżowego, które posmarowane jest sosem pomidorowym (lub, w tańszej wersji a la supermarket, przecierem). Szczęśliwcy znajdują w tej wersji czasami grzybka, którego nazywają pieczarką, by uspokoić sumienie.
- Wersja dziecięca jest to rodzaj pizzy podstawowej zalanej czekoladą i dlatego niektóre dzieci zwłaszcza dzieci neo widząc w karcie „pizza czekoladowa” od razu ją zamawiają, tak naprawdę wystarczy posmarować chleb nutellą wstawić do mikrofali i mają swoją pizzę
- Wersja ta nieco różni się od tzw. pizzy studenckiej, która składa się z tygodniowego naleśnika i dowolnego produktu, który znajduje się w lodówce. Około pierwszego dnia każdego miesiąca ilość produktów wzrasta nawet do trzech lub czterech proporcjonalnie do ilości osób korzystającej z lodówki.
- Wersja rodzinna charakteryzuje się dużą ilością ciasta ukształtowanego w olbrzymie koło. Dodatki są tu mniej ważne i liczy się głownie ilość od jakości i różnorodności. Nieodzownym jednakże jej składnikiem jest ser i dodatkowa porcja keczupu, która przy odrobinie szczęścia zabija smak całości.
- Wersja dla ircoholików jest zazwyczaj podobna do pizzy rodzinnej. W niej również chodzi o ilość, a nie jakość, zwłaszcza, iż osobnik taki rzadko odrywa wzrok od monitora. Ważnym elementem tej pizzy jest jednak dostawca, który przynosi pod wskazany adres zamówiona potrawę, która przy odrobinie szczęścia jest ciepła i nadaje się do natychmiastowego spożycia.
- Wersja dla wybrednych charakteryzuje się ilością, jakością i różnorodnością składników. Do wyboru jest m.in. pepperoni, kukurydza, boczek, salami, szynka, ostrygi, krewetki, małże, papryka, ananas, oliwki itd., które posypane są tartym serem i ziołami. Wersję, którą samemu można wybrać również przynosi dostawca, jednak w tym przypadku pizza jest ciepła, a doręczyciel liczy na napiwek, co często daje do zrozumienia śpiąc na wycieraczce.
Wersja ta dzieli się na podwersje w zależności od kompozycji dodatków i nazwy pizzerii, w której jest pieczona:- Gruba to wersja na grubym cieście. Może być kombinacją zarówno tej marketowej, jak i tej dla wybrańców.
- Cienka to dla odmiany i ku zaskoczeniu wszystkich wersja pizzy, przez którą jak podnosimy ją z talerza widzimy swoje palce z powodu o dziwo cienkiego ciasta.
- Istnieje także wersja mrożona, jest ona jednak niezdatna do użycia, gdyż charakteryzuje się dużą twardością, jest także bardzo zimna.
- Trójkątna. Jak wiadomo, wszechświat składa się z trójkątów, więc istnieje również trójkątna pizza.
- Sproszkowana. Tę pizzę kupuje się w pudełku wielkości płyty CD, później wsypuje do wody, wkłada do lodówki na 33 min. i już możemy się cieszyć najprawdziwszą pizzą.
